Improperia maiora
Os grandes impropérios
℣. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Quia eduxi te de terra Aegypti: parasti Crucem Salvatori tuo.
℟. Agios o Theos. ℟. Sanctus Deus.
℟. Agios ischyros. ℟. Sanctus fortis.
℟. Agios athanatos, eleison imas. ℟. Sanctus immortalis, miserere nobis.
℣. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Porque te tirei da terra do Egito, preparaste uma cruz para o teu Salvador.
℟. Hágios o Theós. ℟. Santo Deus.
℟. Hágios ischyrós. ℟. Santo Forte.
℟. Hágios athánatos, eléison imás. ℟. Santo Imortal, tende piedade de nós.
℣. Quia eduxi te per desertum quadraginta annis, et manna cibavi te, et introduxi te in terram satis bonam: parasti Crucem Salvatori tuo.
℟. Agios o Theos. ℟. Sanctus Deus.
℟. Agios ischyros. ℟. Sanctus fortis.
℟. Agios athanatos, eleison imas. ℟. Sanctus immortalis, miserere nobis.
℣. Porque te guiei pelo deserto durante quarenta anos, te alimentei com o maná e te introduzi numa terra muito boa, preparaste uma cruz para o teu Salvador.
℟. Hágios o Theós. ℟. Santo Deus.
℟. Hágios ischyrós. ℟. Santo Forte.
℟. Hágios athánatos, eléison imás. ℟. Santo Imortal, tende piedade de nós.
℣. Quid ultra debui facere tibi, et non feci? Ego quidem plantavi te vineam meam speciosissimam: et tu facta es mihi nimis amara: aceto namque sitim meam potasti: et lancea perforasti latus Salvatori tuo.
℟. Agios o Theos. ℟. Sanctus Deus.
℟. Agios ischyros. ℟. Sanctus fortis.
℟. Agios athanatos, eleison imas. ℟. Sanctus immortalis, miserere nobis.
℣. Que mais devia eu fazer por ti, e não fiz? Eu te plantei como a minha vinha mais formosa, e tu te tornaste para mim muito amarga: na minha sede me deste vinagre, e com a lança traspassaste o lado do teu Salvador.
℟. Hágios o Theós. ℟. Santo Deus.
℟. Hágios ischyrós. ℟. Santo Forte.
℟. Hágios athánatos, eléison imás. ℟. Santo Imortal, tende piedade de nós.
Improperia minora
Os impropérios menores
℣. Ego propter te flagellavi Aegyptum cum primogenitis suis: et tu me flagellatum tradidisti.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu, por tua causa, flagelei o Egito com os seus primogênitos, e tu me entregaste para ser flagelado.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego eduxi te de Aegypto, demerso Pharaone in Mare Rubrum: et tu me tradidisti principibus sacerdotum.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu te tirei do Egito, submergindo o Faraó no Mar Vermelho, e tu me entregaste aos príncipes dos sacerdotes.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego ante te aperui mare: et tu aperuisti lancea latus meum.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu abri o mar diante de ti, e tu abriste com a lança o meu lado.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego ante te praeivi in columna nubis: et tu me duxisti ad praetorium Pilati.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu ia à tua frente na coluna de nuvem, e tu me levaste ao pretório de Pilatos.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego te pavi manna per desertum: et tu me cecidisti alapis et flagellis.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu te alimentei com o maná no deserto, e tu me feriste com bofetadas e açoites.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego te potavi aqua salutis de petra: et tu me potasti felle et aceto.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu te dei a beber a água da salvação que saiu da pedra, e tu me deste a beber fel e vinagre.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego propter te Chananaeorum reges percussi: et tu percussisti arundine caput meum.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu, por tua causa, feri os reis dos cananeus, e tu feriste com uma cana a minha cabeça.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego dedi tibi sceptrum regale: et tu dedisti capiti meo spineam coronam.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu te dei um cetro real, e tu deste à minha cabeça uma coroa de espinhos.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
℣. Ego te exaltavi magna virtute: et tu me suspendisti in patibulo Crucis.
℟. Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? responde mihi.
℣. Eu te exaltei com grande poder, e tu me suspendeste no patíbulo da Cruz.
℟. Povo meu, que te fiz eu? Em que te contristei? Responde-me.
Antiphona
Antífona
℣. Crucem tuam adoramus, Domine: et sanctam resurrectionem tuam laudamus et glorificamus: ecce enim, propter lignum venit gaudium in universo mundo.
℣. Deus misereatur nostri et benedicat nobis: illuminet vultum suum super nos, et misereatur nostri.
℟. Crucem tuam adoramus, Domine: et sanctam resurrectionem tuam laudamus et glorificamus: ecce enim, propter lignum venit gaudium in universo mundo.
℣. Adoramos, Senhor, a vossa Cruz, e louvamos e glorificamos a vossa santa ressurreição: pois eis que, pelo lenho da Cruz, veio a alegria ao mundo inteiro.
℣. Deus tenha piedade de nós e nos abençoe, faça brilhar sobre nós a luz da sua face e tenha piedade de nós.
℟. Adoramos, Senhor, a vossa Cruz, e louvamos e glorificamos a vossa santa ressurreição: pois eis que, pelo lenho da Cruz, veio a alegria ao mundo inteiro.
OrigemOs Impropérios (Improperia) da liturgia da Sexta-feira Santa · “Povo meu, que te fiz eu?”: o lamento de Cristo, cantado na adoração da Cruz